W czasopismach naukowych coraz częściej ukazują się teksty krytykujące testy badające iloraz inteligencji. Warto więc dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat.

Pierwszym na świecie psychologiem, który zastosował testy na inteligencję był Amerykanin Herbert Miller. Na początku lat dwudziestych opublikował on zestaw pytań przeznaczonych do mierzenia zdolności intelektualnych pacjentów w wieku od 20 do 40 lat. Jego pomysł błyskawicznie zyskał uznanie ówczesnych psychologów i jego testy na inteligencję zaczęły być używane w poradniach psychologicznych na terenie całego kraju.

Psychiatrzy zgadzają się z tezą, że testy inteligencji przestrzennej są idealnie przystosowane do badania ludzi o skłonnościach depresyjno-maniakalnych. Na początku lat trzydziestych XX wieku brytyjski uczony Adam Herrington wyciągając wnioski ze swoich badań, udowodnił, że specyfika testów IQ nie pozwala na precyzyjne mierzenie inteligencji dzieci. W ostatnich latach popularna jest hipoteza mówiąca, że testy IQ mają wszystkie cechy, by mogły zostać użyte do badania osób z wadami wzroku. Według Williama Bernera nie można się jednak z tym zgodzić - specyfika testów IQ nie pozwala na precyzyjne mierzenie inteligencji dzieci.